1 - Nigdy nie będzie jego

 

Rozdział 1

Nigdy nie będzie jego

 

 

„Mów do mnie.”

Chace Keaton szeptał do nikogo, siedząc samotnie bardzo wczesnym rankiem w lutowym chłodzie w Harker Wood.

Miejsce, w którym zastrzelono jego żonę.

Las Harkera był niezwykłą połacią drzew w Górach Kolorado. Niezwykłą, bo nie były to tylko drzewa iglaste i osika. Z jakiegoś powodu, który prawdopodobnie był podobny do powodów, dla których Stary Harker robił te wszystkie szalone rzeczy, które robił, oczyścił tę przestrzeń siedemdziesiąt lat temu i zasadził setki sadzonek dwudziestu różnych odmian drzew. Drzewa, które nie powinny zakorzenić się w Górach Kolorado. Drzewa, które jakimś cudem nie tylko zapuściły korzenie, ale urosły wysokie i pozostały silne.

Była późna noc. Śnieg był gęsty i głęboki. Było bardzo zimno. Było kilka chmur, ale księżyc w pełni świecił jasno przez drzewa, posrebrzając je.

Chace nie widział drzew ani księżyca. Nie czuł zimna sączącego się przez dżinsy na jego tyłku, który spoczywał na pokrytej śniegiem kłodzie.

Nic nie widział.

Nic nie słyszał.

Czekał, aż las przemówi.

Nie mówił.

Był tam niezliczoną ilość razy, odkąd Misty została tam zastrzelona. Jej śmierć celowo nie została zbadana przez ścisły, szczegółowy protokół policyjny.

Nie przez Departament Policji Carnal.

Nie wtedy.

Nie wtedy, gdy było zainfekowane.

Teraz nie było już zainfekowane.

Ale to nie znaczyło, że Chace nie pojawił się tam sam, bez ogona i nie wszczął własnego szczegółowego zbadania okolicy.

Nic nie znalazł.

A las nigdy z nim nie rozmawiał. Nie wtedy. Nie teraz.

Krew Misty już dawno została zmyta lub zmieszała się z ziemią. Teraz ta ziemia była pokryta śniegiem.

Ale Chace widział w myślach ślady stóp.

I, Chryste, odciski kolan.

Dwa zestawy. Mężczyzny, kobiety. Oboje szli dobrze utrzymaną ścieżką do lasu. Tylko mężczyzna wrócił.

Misty miała na sobie szpilki. Zawsze nosiła szpilki.

Chace lubił kobiety w szpilkach. Prawdę mówiąc, te, które nosiła jego żona, sprawiały, że wyglądała jak dziwka.

Kilka razy zauważył na śladach stóp, że chwiały się, jakby oznaczały jej wymuszony chód, po tym, jak została mocno pobita, prawdopodobnie prowadzona na muszce, zdecydowanie wystraszona, miejsca gdzie się potknęła. Innym razem, kiedy upadła.

Ale zabił ją na kolanach.

Chace zamknął oczy.

Niewiele osób wiedziało, że znaleźli spermę na jej brodzie i w żołądku. Wiedział, bo był policjantem w tym mieście i jej mężem.

I wiedział, że zanim została zastrzelona, została zmuszona do uklęknięcia, aby zrobić loda swojemu zabójcy.

Żółć podpłynęła mu do gardła, a w ciągu miesięcy, odkąd jego żona została pobita, zgwałcona i zamordowana, również to zdarzyło się niezliczoną ilość razy.

Pocałuj mnie, Chace.

Jej głos dotarł do niego we wspomnieniu, brutalizując jego mózg, tak jak to robił każdego dnia, tyle pieprzonych razy dziennie, że nie mógł zliczyć.

Jej ostatnie słowa do niego.

Błagała.

Pocałuj mnie, Chace.

Nie pocałował jej. Byli małżeństwem od lat i poza pocałunkiem, który musiał jej dać na weselu, nie pocałował jej ani razu.

Nigdy.

Zamiast tego poczuł, jak jego usta się zwijają w obrzydzeniu, coś, czego nie ukrywał przed nią i odszedł.

Kiedy przełykał żółć, jego oczy otworzyły się, gdy usłyszał, że ktoś się zbliża.

Potem usłyszał potknięcie i kobiecy syk dziwnego słowa „chorobcia”.

Wstał cicho, natychmiast zaalarmowany, a jego spojrzenie przeniosło się na ścieżkę, skąd dochodził dźwięk. Jego ręka powędrowała do pistoletu w kaburze przypiętej z boku paska. To była jego służbowa broń. Nie był na służbie, ale zawsze ją nosił. Jego górskie miasteczko Carnal w Kolorado mogło niedawno wyłonić się spod władzy małego tyrana, ale to nie znaczyło, że było bezpieczne.

Zamrugał, kiedy pojawiła się w polu widzenia, ze spuszczoną głową, czubkami włosów pokrytymi dzianinową czapką w kolorze, którego nie mógł rozpoznać w świetle księżyca. Wzrok mała utkwiony w nogach, gdy przedzierała się przez śnieg, by dostać się na polanę.

Jakby wyczuwając go, podniosła głowę, a kiedy go zobaczyła, zatrzymała się tak nagle, że jej ciało zakołysało się.

Chace wpatrywał się w nią.

Znał ją.

Jezu pieprzony Chryste. Co do cholery?

Nie powiedział ani słowa. To była pieprzona druga nad ranem w mroźnym środku pustkowia, które akurat było sceną paskudnego, krwawego morderstwa. I była tam. Nie wiedział, co powiedzieć, bo nie wiedział, czy ma być wkurzony, czy naprawdę cholernie wkurzony. Nie powiedziała ani jednego słowa. Z drugiej strony była znana z tego, że była cicha i to nie tylko dlatego, że stanowiło to ryzyko zawodowe, ponieważ była bibliotekarką w mieście.

O dziwo to ona przełamała ich gapienie się, ale zrobiła to mamrocząc - „Uch…”

Na ten dźwięk Chace postanowił być naprawdę cholernie wkurzony.

„Co do cholery?” - zapytał.

„Um… uh, detektyw Keaton” - odpowiedziała, po czym nie powiedziała ani słowa, ale jej oczy były utkwione w nim. Jej długie, gładkie włosy wypływające spod czapki były cieniem na tle jej puszystej, bufiastej kamizelki i szalika owiniętego wokół szyi. Jej twarz była blada w świetle księżyca.

I, pieprzyć go, lubił jej głos. Słyszał go już wcześniej, niezbyt często, ale słyszał. I innym razem też mu się podobał.

Cichy, melodyjny, jak pieprzona piosenka.

Tak, lubił to. Cholernie bardzo.

Po prostu nie w tym momencie, nawet jeśli po raz pierwszy wypowiedziała jego nazwisko. To, co wolałby, żeby powiedziała, było jego imieniem i chciałby usłyszeć, jak mówi to, leżąc na plecach, z jej krągłym ciałem pod nim, a jego kutasem w niej, kiedy właśnie zmusiłby ją do dojścia.

Coś, czego nigdy nie będzie miał.

To mu przypomniało, że był naprawdę cholernie wkurzony.

Więc powtórzył - „Co do cholery?”

„Ja… eee…”

„Wypluj to, panno Goodknight. Co ty do cholery robi pani w Harker Wood na miejscu morderstwa o drugiej nad ranem?”

„Cóż, hmmm…” - przechyliła głowę na bok, a jej oczy pozostały na nim - „Co pan tutaj robi?"

„Moja żona została tutaj zamordowana” - odpowiedział natychmiast, zwięźle, z wyraźnym gniewem i natychmiast tego pożałował.

To dlatego, że patrzył, jak jej twarz się wykrzywia, gdy cofnęła się o krok.

Zajęło jej chwilę, aby to opanować, ale to zrobiła. Wyprostowała plecy i szepnęła - „Przykro mi” - patrzył, jak przełyka - „Tak mi przykro z powodu Misty, detektywie Keaton.”

„Nikt nie żałuje Misty” - odpowiedział.

Z jakiegoś powodu nie był w stanie powstrzymać się od bycia dupkiem i patrzył, jak marszczy nos, kolejny raz się wykrzywia. Tym razem słodko.

Naprawdę słodko.

Pieprzyć go.

Ale miał rację. Nikt w mieście nie żałował, że jego żona nie żyje. Nawet, jeśli by się głęboko zastanowił, on. Nie chciałby tego dla niej, nie tego. Nawet jeśli po prostu by ją podziurawili, zamiast pobić ją i poniżyć, zanim to zrobili.

To nie znaczyło, że nie chciał, żeby zniknęła z jego życia. Wyniosła się do innego stanu. Kurwa, do innego jebanego kraju.

Chciał tego.

Nawet się o to modlił, tak bardzo tego pragnął.

A teraz była bardzo, bardzo poza jego życiem.

„To nieprawda.” - jej wyszeptane słowa dotarły do niego i ponownie skupił się na niej - „To znaczy, wie pan, nie była… Uhm… Miss Popularności, ale co jej zrobiono…”

Chace przerwał jej - „Przejdźmy do tego, dlaczego pani tu jest, panno Goodknight.”

Zobaczył, jak jej ocienione księżycem zęby przygryzają jej dolną wargę i rozejrzała się wokół. Od jakiegoś czasu był gliną. Z tego powodu wiedział, że ona kupuje sobie czas na wymyślenie wiarygodnego kłamstwa.

Zapytał więc niecierpliwie - „Panno Goodknight.”

Spojrzała na niego i powiedziała swoim cichym, zachęcającym głosem - „Faye.”

„Co?”

Usłyszał, jak odchrząknęła i powiedziała, tym razem głośniej - „Faye. Mam na imię Faye.”

„Wiem o tym” - poinformował ją tonem nie mniej krótkim, a może nawet bardziej.

„Cóż, możesz… no wiesz, nazywać mnie tak” - zaprosiła.

„Świetnie” - uciął - „Teraz zechcesz odpowiedzieć na moje pytanie?”

„Nie, właściwie, uh… nie bardzo.” - odpowiedziała, a Chace zagapił się.

Zrobił to, ponieważ był zaskoczony.

Była ładna, kurwa, niewiarygodnie ładna. Gęste, proste, długie, ciemnokasztanowe włosy z naturalnymi czerwonymi refleksami. Włosy, które lśniły tak mocno, że aż błyszczały. Ciało, którego nie podkreślała dla żadnego obszaru wyobraźni, ale to nie znaczyło, że mężczyzna nie widział, że ma krzywe we wszystkich właściwych miejscach, a były one atrakcyjnie obfite. Nie była wysoka, nie była niska. Wystarczająco wysoka, że mogła nosić obcasy, a on nadal musiałby zginać szyję, żeby wziąć jej usta. I miała ładne usta z pełnymi wargami, które były tak różowe, że wyglądały, jakby smakowały jak guma do żucia. Miała również wysokie, zaokrąglone, niezwykłe kości policzkowe, które świadczyły o tym, co wszyscy w mieście wiedzieli, że miała w swoim rodowodzie krew rdzennych Amerykanów.

I jej oczy. Jasnoniebieskie. Absolutnie. Nie szaro-niebieskie. Niebieskie. Nigdy nie widział błękitu tak doskonałego, tak czystego, tak pięknego i na pewno nie w kolorze czyichś oczu.

Ale była cicha. Była nieśmiała. To nie było tak, że była pustelnikiem lub niewidzialna. Chodziła do pracy. Jadła lunch w barze. Po kawę szła do La-La Land, chodziła do sklepu spożywczego, na pocztę, do lokalu włoskiego. Miała przyjaciół. Miała wielką rodzinę i była z nimi blisko.

Ale wszyscy wiedzieli, że żyje w książkach. Nie umawiała się na randki. Nie chodziła do baru Bubba’s i nie podrywała. Chace widział ją w La-La Land pijącą kawę i jedzącą jedno z ciastek Shamblesa, z nosem w książce lub ręką owiniętą wokół jednego z tych e-czytników. Chace widział ją w barze, w tej samej pozie. Chryste, nieraz w ciągu lat spędzonych w tym mieście widywał ją, jak szła nawą sklepu spożywczego, wychodziła z poczty, z biblioteki z pochyloną głową i oczami wpatrzonymi w książkę.

Kiedy złapał ją z jakiegokolwiek powodu, dla którego była w Harker Wood o drugiej nad ranem, nie spodziewał się, że będzie miała odwagę zrobić cokolwiek poza odpowiadaniem na jego pytania. Może z wahaniem. Ale to powinna zrobić.

Nigdy by się nie spodziewał, że odmówi.

„Obawiam się, że ta odpowiedź jest nie do przyjęcia, panno Goodknight” - poinformował ją.

„Faye” - poprawiła cicho.

„Nieważne, do cholery” - uciął - „Teraz znowu, co tutaj robisz?”

Przez kilka długich chwil przyglądała mu się, zanim zrobiła pół kroku w jego stronę, ale zatrzymała się nagle i zapytała cicho - „Często tu przychodzisz?”

„Nie jestem pewien, czy to twoja sprawa” - odpowiedział.

„Ale jesteś pewien, że to twoja sprawa, żeby wiedzieć, dlaczego ja tu przyszłam?” - odparła, nie drażliwa ani ostra, tylko ostrożna.

„To miejsce zbrodni, panno Goodknight.”

„Faye”

Pochylił się i warknął krótkie - „Faye” - i znowu żałował, że to zrobił, bo znowu jej nos się zmarszczył. Kolejne skrzywienie. Słodkiego rodzaju. Schował swoją reakcję, gdy dowiedział się, że ładna, krągła, prawdopodobnie dziewicza bibliotekarka, czego kiedyś szukał u kobiety, którą chciał mieć, zanim jego życie obróciło się w gówno, może być urocza. Potem naciskał - „To jest miejsce zbrodni.”

„Taśma jest zdjęta” - przypomniała mu - „Minęły miesiące.”

„To wciąż miejsce zbrodni.”

Zrobiła kolejny krok i znowu jej plecy wyprostowały się - „Pan Harker podarował ten las miastu Carnal dziesięć lat temu, detektywie Keaton. To park. Własność publiczna. Mam pełne prawo tu być.”

To było. Znowu odwaga, ale, nawet widząc to wcześniej, wciąż był zaskoczony.

„Rozporządzenie miejskie stwierdza, że wszystkie parki są zamknięte dla zwiedzających o godzinie dziesiątej, chyba że są to kempingi” - odpalił Chace i w świetle księżyca obserwował, jak zaciska usta.

Potem otworzyła je i szepnęła - „Och.”

I ta jedna sylaba też była melodyjna i słodka, pieprzyć go.

Ona kontynuowała - „Nie wiedziałam tego.”

„Teraz wiesz.”

„Może powinnam odejść.” - zasugerowała.

„Nie może, panno Goodknight” - odparł.

„Faye” - szepnęła, patrząc mu w oczy.

Chace nie odpowiedział.

Faye Goodknight nie poszła.

Zamiast tego zrobiła jeszcze dwa kroki w jego stronę, zanim zatrzymała się zaledwie trzy kroki dalej.

Kiedy to zrobiła, zapytała cicho - „Dobrze się czujesz?”

Powinien był skłamać i powiedzieć tak. A może nie odpowiedzieć i przypomnieć jej, że odchodziła.

Nie zrobił nic z tego.

„Panno Goodknight, jest druga w nocy, a ja jestem w zimnie w lesie, w którym zamordowano moją żonę. Myśli pani, że dobrze się czuję?”

Natychmiast, wciąż łagodnie odpowiedziała - „Nie”.

Przypomniał sobie, a potem przypomniał jej - „Odchodziła pani.”

Nie odeszła. Zrobiła kolejny krok do przodu, przyłożyła ucho do ramienia, ale wychyliła lekko twarz w jego stronę i spojrzała na niego, badając jego rysy.

To też było urocze.

Kiedy sobie z tym radził, doszedł do niego jej łagodny głos - „Kochałeś ją?”

„Znasz odpowiedź na to pytanie” - odpowiedział natychmiast i wiedziała. Wszyscy to wiedzieli. Chace Keaton dawał jasno do zrozumienia, co myśli o swojej żonie i to nie tylko swojej żonie.

Wyprostowała głowę i poradziła - „Może powinieneś porozmawiać z kimś o… co czujesz.”

„Zgłaszasz się do tego na ochotnika?” - zapytał Chace, a jego ton był ostry.

Nawet nie mrugnęła, zanim zaproponowała - „Jeśli chcesz.”

„Bez urazy, Faye, ale osoba, którą wybiorę, aby położyć niej to pieprzone gówno, nie będzie kobietą, która oddycha, je i pracuje, ale żyje w świecie fantasy. Nie możesz, jak widzę, poradzić sobie bez ucieczki z własnym życiem, które jest dobre. Nie ma mowy, że poradzisz sobie z gównem, które ja mam w głowie.”

To była uwaga dupka, ale zadziałała. Jej ramiona opadły lekko i cofnęła się o krok.

„Po prostu staram się być miła” - zauważyła oczywistość.

„Miło by było, gdybyś pociągnęła swój tyłek z powrotem i zostawiła mnie w spokoju.”

Nie poruszyła się. Przez długie chwile.

Potem pochyliła się lekko w jego stronę i powiedziała łagodnie - „Nie sądzę, że powinieneś zostać samotnie. Myślę, że masz do czynienia z czymś ciężkim, najwyraźniej robisz to sam.” - wyrzuciła zakrytą rękawiczką dłoń, aby wskazać obszar - „Musisz to rozładować, Chace.”

Chryste.

Kurwa.

Chryste.

Ten głos, cichy, delikatny, tak cholernie słodki, wypowiadający jego imię, jej oczy łagodnie patrzące na niego.

Kurwa.

Lepsze, niż mógł sobie wyobrazić.

Lepsze niż kiedykolwiek mógł marzyć.

I nie jego.

Nigdy nie będzie jego.

Co oznaczało, że, kiedy w końcu usłyszał, jak mówi jego imię, to była tortura.

„W porządku…” - zaczął - „Starałem się być miły…”

Jej głowa szarpnęła się i przerwała mu zaskoczonym tonem i znowu, Chryste, było to kurewsko słodkie - „Starałeś się?”

„Tak” - odpalił - „Starałem się i będziesz wiedziała, że tak, kiedy powiem, panno Goodknight, nie chcę twojej troski. Nie chcę twojej uwagi. Nie chcę twojej obecności. To, czego chcę, to abyś poszła ze swoim grubym tyłkiem po ścieżce i zostawiła mnie, kurwa, w spokoju.”

Patrzył, jak jej ciało sztywnieje, a jej blada twarz w świetle księżyca staje się jeszcze bledsza.

Trwało to niecałe pół sekundy, zanim odwróciła się i wybiegła z polany. Zrobiła to tak szybko, że mógł zobaczyć cień jej długich włosów pływających za nią, nawet po tym, jak opuściła polanę i ruszyła na ścieżkę.

Oczy Chace’a Keatona nie opuszczały drogi przez długi czas po jej zniknięciu.

Pocałuj mnie, Chace.

Usłyszał to w głowie i zamknął oczy.

Musisz to rozładować, Chace.

Wtedy usłyszał Faye i otworzył oczy.

Właśnie tego nie potrzebował.

Kolejny demon.

„Kurwa” - warknął, jego oczy poruszały się po polanie, nic nie widząc, niczego nie słysząc.

Nic.

Las nie mówił.

Kurwa.

Tak jak robił to noc w noc, Chace Keaton przeszedł przez polanę na ścieżkę i wrócił do domu.

*****

Dwa dni później…

„Czy zabiłoby cię przyjście na kolację?”

Chace patrzył przez ladę, jak Shambles robi kawę. Poczuł, jak mięsień podskakuje mu na policzku, gdy trzymał telefon przy uchu, myśląc: tak. Zabiłoby go, gdyby poszedł na kolację do domu matki i ojca.

Albo, co ważniejsze, doprowadziłoby go to do morderstwa, gdyby musiał oddychać powietrzem ojca.

„Mamo…” - powiedział do telefonu - „…jak ci mówiłem, jestem zajęty.”

„Ale myślałam, że powiedziałeś, że zatrudniają nowych oficerów i sprawy wracają do normy” - odpowiedziała.

„Tak, ale nie są normalne. Jest dużo zamieszania. Bardzo dużo. Kiedy czyścili posterunek, straciliśmy praktycznie wszystkich. Ci nowi oficerowie muszą zostać przeszkoleni, a po tym, co się wydarzyło i po tym, ile to trwało, mieszkańcy Carnal nie przystosują się w ciągu kilku miesięcy do policji, której mogą zaufać. Jak mają problem, nadal dzwonią do siebie wzajemnie, a nie do policji. Potem, kiedy staje się coraz gorzej, a zwykle się staje, musimy sprzątać bałagan. Nie ma mowy, żebym mógł być na kolacji w tym tygodniu.”

„Co z następnym tygodniem?” - nacisnęła, kiedy Shambles wlewał do jego kawy spienione mleko z małego dzbanka ze stali nierdzewnej.

„A co powiesz na weekend po następnym, przyjadę do Aspen i zabiorę cię na kolację?” - zasugerował Chace.

Jej głos był rozczarowany, kiedy odpowiedziała - „Ale wiesz, że twój ojciec zawsze jedzie na ten turniej golfowy na Florydzie w trzeci weekend lutego.”

Absolutnie to wiedział.

Wiedział też, że jego ojciec nie brał udziału w turnieju golfowym na Florydzie, ale robił coś innego, co prawdopodobnie wymagałoby sprzętu sportowego, ale jego użycie nie było czymś, co jego matka mogła ogarnąć.

Niestety, Chace mógł. Po prostu starał się tego nie robić.

Shambles odwrócił się, uśmiechając do niego i nakładając białą pokrywkę na jego kawę.

Chace podniósł podbródek do Shamblesa, ale powiedział do swojego telefonu - „Czy obecność taty jest wymagana na naszej kolacji?”

„Chace, nigdy nie widujesz swojego ojca” - odpowiedziała cicho.

„I, mamo, wiesz, że to celowe” - odpowiedział Chace równie cicho, wyciągając portfel, otwierając go i wyciągając banknot. Wręczył go Shambles’owi, Shambles postawił kawę na ladzie i zwrócił się do kasy, podczas gdy Chace mówił dalej - „A teraz czy jesteśmy umówieni na kolejny weekend?”

Zignorowała jego pytanie i wyszeptała - „Chciałabym, żebyście naprawili wasze relacje.”

To nie miało się stać.

Nigdy.

A to dlatego, że on i jego ojciec nie mieli relacji, które mogłyby zostać naprawione. Kiedyś to było tylko wyłom, lata temu, kiedy Chace po prostu chciał wyjść z domu, w którym dorastał i wydostać się spod władzy ojca.

Teraz to nie było wyłom. Była to przepaść, której był cholernie pewny, że nie przekroczy, a gdyby jego ojciec spróbował, Chace by go zastrzelił.

„Mamo…”

„Martwię się o ciebie po odejściu Misty. To znaczy, kto się tobą opiekuje?”

Jego matka nie wiedziała tego, bo również nie była największą fanką Misty, chociaż próbowała to ukryć, tak jak Chace próbował ukryć przed matką fakt, że nienawidził swojej żony, ale Misty nigdy się nim nie zajmowała.

Próbowała tego przez jakiś czas po tym, jak w końcu zorientowała się, że nie zakocha się w niej po uszy, ponieważ była świetna w robieniu loda. Stało się tak głównie dlatego, że nie pozwalał jej się dotykać i nie spał z nią w tym samym łóżku.

Kiedy zdała sobie sprawę, że jej zwykłe sztuczki nie zdobędą jego serca, poszerzyła swoje działania. A to poszerzanie przyszło w takiej postaci, że starała się być dobrą żoną. Była przyzwoitą gospodynią, przyzwoitą kucharką. Wszystko to poszło w gówno, kiedy w końcu odmówił jedzenia tego, co ugotowała, częściej wychodził z domu, zanim wstała z łóżka, wracał późno i nigdy nie skomentował jej troskliwej opieki ani sposobu, w jaki utrzymywała dom. W końcu zaczęła się denerwować i wszystko spieprzyła.

Był dla niej surowy i wtedy czuł, że na to zasłużyła. Uwięziła go w małżeństwie po tym, jak uprawiała chory seks z jego ojcem, robiąc to, jednocześnie konspirując z brudnym gliną, żeby to nagrał. Potem szantażowała jego tatę i zmusiła Chace’a do poddania się nie tylko ojcu i jego kumplom, którzy byli pod władzą miejscowego mężczyzny, ale także ekipie brudnych gliniarzy, którzy byli tak brudni, że byli zrobieni z samego brudu.

Tak; myślał, że na to zasłużyła.

Teraz była martwa; miał to; a to jak umarła i jak traktował ją przez bardzo długie, bardzo nieszczęśliwe, pięcioletnie małżeństwo, żyło jako demony w jego głowie.

„Mam trzydzieści pięć lat, mamo. Potrafię o siebie zadbać” - powiedział matce, przyjmując resztę od Shamblesa i wrzucając dolara do miski na napiwki.

„Ale martwię się o ciebie.” - wróciła do szeptania, tym razem smutna i zatroskana, a, ponieważ kochał swoją matkę, to go zabijało.

Wiedział, że się martwi. Był jedynakiem. Nie mogła mieć więcej dzieci. Miała szczęście, że miała jego i bardzo to odczuła.

Była też z natury kapryśna, wrażliwa i nerwowa.

Dlatego dusiła go, gdy dorastał, przerażona, że samo powietrze go skrzywdzi.

Jej taktyka wychowywania zderzała się gwałtownie z taktyką męża.

Valerie Keaton skupiała się na ochronie, miłości i trosce.

Trane Keaton chciał uczynić swojego syna mężczyzną.

To nie sprzyjało atmosferze miłości, bezpieczeństwa, wyrozumiałości i wsparcia w domu.

Dlatego Chace, jak obiecał sobie, kiedy miał około ośmiu lat, że odejdzie w chwili, gdy będzie mógł się wydostać, zrobił to. Pracował nad tym ciężko i zrobił to.

I nigdy nie wrócił.

„Nie martw się” - zapewnił ją cicho - „Nic mi nie jest. Po prostu jestem zajęty.”

Odłożył portfel, chwycił drinka i jeszcze raz uniósł podbródek Shamblesa. W zamian dostał jeden z głupkowatych uśmiechów niezaprzeczalnie utalentowanego, ale zdecydowanie całkowicie hipisowskiego właściciela kawiarni i kontynuował - „Chociaż będzie mi lepiej, jak moja mama pozwoli mi się zabrać na kolację w następny weekend.”

Odwrócił się do drzwi w chwili, gdy się otworzyły, bo zadzwonił nad nimi dzwonek i, z oczami skierowanymi na czytnik e-booków, weszła Faye Goodknight.

Kurwa.

Chace zamarł.

„Dobrze, Chace, kochanie, chciałabym” - powiedziała mu do ucha matka.

„Dobrze” - mruknął do telefonu.

Na dźwięk jego głosu głowa Faye podniosła się, jej oczy trafiły w niego, przestała się ruszać i dała mu to. Wyraz twarzy, którego nie widział w pełni w świetle księżyca, ale zdecydowanie widział teraz w świetle dziennym w La-La Land Coffee.

Jej oczy natychmiast zmieniły się ukazując ból, jej twarz zbladła, jej pełne, różowe usta rozchyliły się.

A widok tego bólu wyrytego w jej rysach bolał jak diabli.

Miała na sobie wełniany płaszcz, którego krój w jakiś sposób opinał go w jej szczuplutkiej talii, co delikatnie uwidaczniało jej krągłości. Miała kołnierz szalowy wokół szyi, a kremowy kolor płaszcza podkreślał ciemnokasztanowe włosy. Jasnoniebieska, dzianinowa czapka została naciągnięta na uszy, a kolor jej włosów był przy tym znacznie bardziej ponętną cechą, której nie można było przegapić. Miała na sobie ciemnobrązowe skórzane buty na niskim obcasie, a on wiedział, że pod płaszczem ma na sobie sukienkę lub spódnicę, ponieważ zwykle tak się nosiła, ale także dlatego, że jedyne, co widział na jej nogach, aż po rąbek płaszcza, to były buty.

Jej makijaż miała, jak zauważył, że był zwykle, subtelny. Miał tylko podkreślić jej naturalną urodę, a nie ją fałszować.

Jej zranione, krystalicznie niebieskie oczy były szeroko otwarte.

„Chcesz, żebym zrobiła rezerwację w Reynaldo’s?” - zapytała jego matka.

„Tak, mamo…” - odpowiedział - „…byłoby dobrze. Teraz muszę iść.”

Tym razem dźwięk jego głosu wyrwał Faye z zamrożenia i nie zawahała się odwrócić się i pospiesznie wyjść.

„Ale, Chace…” - zaczęła jego matka.

Instynktownie i zdecydowanie głupio Chace szybko podszedł do drzwi - „Coś właśnie się stało, mamo. Naprawdę, muszę iść.”

Usłyszał wtedy, jak jego matka westchnęła - „Dobrze, kochanie. Do zobaczenia w następny weekend.”

„Weekend po następnym. Kocham cię, mamo, pa.”

Usłyszał jej pożegnanie, ale niewyraźnie. Był za drzwiami i szedł szybko chodnikiem za szybko poruszającą się Faye Goodknight.

I nie miał pojęcia dlaczego.

Poza tym, że wciąż czuł ból widząc ból, który jej zadał, wyryty w jej rysach i musiał coś z tym zrobić.

Zbliżył się do niej i zawołał - „Panno Goodknight.”

Przyspieszyła kroku.

Chace szedł szybciej.

„Panno Goodknight.”

Zaczęła prawie biec.

Jej kroki nie mogły się z równać jego długim, więc Chace z łatwością ją dogonił, owinął palcami jej biceps i zatrzymał ją, odwracając ją do siebie, jednocześnie obrócił swoje ciało do niej i powiedział cicho - „Faye.”

Jej piękne, zranione oczy podniosły się na niego, raniąc go tak pewnie, jakby wbiła mu nóż w brzuch.

Ale jej ramiona się wyprostowały. Przywoływała odwagę.

„Dzień dobry, detektywie Keaton” - przywitała się głosem nie zimnym, ale jak zwykle cichym, a teraz, w przeciwieństwie do tamtej nocy w Harker Wood, zdecydowanie zdystansowanym.

Trzymał ją za rękę, mrucząc z roztargnieniem - „Chace”.

Nie powiedział nic więcej, głównie dlatego, że nie miał pieprzonego pojęcia, co powiedzieć.

Nic nie mówiła.

Trwało to chwilę.

Potem przemówiła - „Skoro mnie pan zatrzymuje…” - lekko poruszyła ręką, którą trzymał, prawdopodobnie wskazując, że nadal ją trzymał, a ona tego nie chciała - „…czy jest coś, w czym mogę panu pomóc?”

„Tak, właściwie” - odpowiedział - „…chciałbym przeprosić za tamtą noc.”

„Przeprosiny przyjęte” - stwierdziła natychmiast. Potem, ponownie lekko przesuwając rękę w jego uścisku, dając jej do zrozumienia, że chce, żeby ją puścił, dokończyła - „Teraz miłego dnia.”

Nie pozwolił jej odejść.

Nie wiedział też, dlaczego to zrobił, po prostu to zrobił. Czyli użył dłoni na jej ramieniu, by przyciągnąć ją bliżej, aż znaleźli się zaledwie kilka centymetrów od siebie.

To sprawiło, że wyglądała tak samo, jak w La-La Land Coffee, ale bez bólu. Jej śliczne różowe usta rozchyliły się, jej piękne niebieskie oczy rozszerzyły się, a jej nieskazitelna blada skóra stała się bledsza.

Bez bólu i tylko centymetry między nimi, ten wygląd był cholernie spektakularny.

Zauważył też, że nie oddychała.

Dlatego pochylił głowę w jej stronę i wyszeptał - „Oddychaj, Faye.”

Jej oddech opuścił ją w miękkim świszczącym wydechu.

To było urocze, wyraz jej twarzy wciąż wspaniały, efekt ich bliskości był po prostu gorący.

Jezu.

Co gorsza, ładnie pachniała.

Nie, nie ładnie.

Kurewsko niesamowicie.

Chryste, chciał ją pocałować. Chciał to zrobić do bólu.

„Czy jeszcze coś?” - wyszeptała, a on zamrugał i przeniósł oczy, skupione dotąd na jej ustach, do jej oczu.

„Miałaś rację” - odszepnął - „Przechodzę przez jakieś gówno.”

„Mogę sobie wyobrazić” - odparła, odchylając ciało odrobinę, a chłód przemył jej rysy. Nie, nie chłód.

Znowu dystans.

„To nie usprawiedliwia bycia kutasem” - kontynuował.

„To prawda” - zgodziła się.

„To, co powiedziałem, nie było miłe i było nie do przyjęcia.”

„Myślę, że zrozumiałam, że tak się pan czuł, kiedy pan przeprosił, detektywie Keaton.”

Przyciągnął ją do siebie o kilka centymetrów, o które się odsunęła, w tym samym czasie, gdy przycisnął swoje ciało bliżej jej, spojrzał w jej niebieskie oczy i szepnął - „Chace.”

Patrzył, jak przełyka ślinę, chłód opuścił jej rysy, błysk nerwowości i niepewności przemknął przez jej oczy, ale nie odpowiedziała.

„Naprawdę chciałbym wiedzieć, Faye, że przyjmujesz moje przeprosiny” - powiedział jej cicho.

„Już powiedziałam, że tak” - jej słodki, cichy głos od razu do niego wrócił.

„Racja, więc chciałbym wiedzieć, że naprawdę tak myślisz.”

Spojrzała mu w oczy, a on nie tylko wyczuł, ale i zobaczył, jak jej oddech narasta.

Słodka i gorąca.

Pieprzyć go.

Pieprzyć go.

Potem szepnęła - „Naprawdę tak myślę.”

„Naprawdę tak myślisz co?” - Chace odparł natychmiast, dążąc po to. Cholera, nawet tego potrzebując.

Jej głowa lekko drgnęła, gdy mrugnęła, co również było niewiarygodnie urocze.

„Naprawdę tak myślę, co… co?” - wyszeptała.

Przyciągnął ją bliżej, używając jej ramienia w tym samym czasie, gdy podniósł drugą rękę z kubkiem kawy, dotknął jej do pasa i szepnął - „Naprawdę tak myślę, Chace.”

Chryste, Chryste, patrzył, jak czubek jej różowego języka przesuwa się, by zwilżyć całą dolną wargę. Nawet jej małe, białe zęby zatopiły się w tej wardze, a to było poza schematami słodkie i tak cholernie gorące, że poczuł to w swoim kutasie.

Puściła wargę i wyszeptała - „Naprawdę tak myślę, Chace.”

Czuł to też w swoim kutasie.

Jezu, co on do cholery robił?

Nagle puścił ją i odsunął się. Natychmiast tego pożałował, ponieważ nie była na to gotowa i wyraźnie chwiała się bez jego uścisku, bez jego ciała blisko. Ustabilizowała się, ale on nie lubił patrzeć, jak balansuje. Jednak podobała mu się wiedza, że była w nim tak samo pochłonięta, jak on był nią.

To nie znaczyło, że nie powinien tego skończyć. Powinien.

Więc to zrobił.

„Dziękuję, Faye” - powiedział bardziej formalnym tonem. Nie zimnym. Jak ona, odległym.

Mrugnęła.

Potem nabrała powietrza.

Potem powiedziała dziwnie - „Lexie.”

„Co?” - zapytał.

„Lexie” - powtórzyła, pochyliła się niemal w momencie, w którym odchyliła się do tyłu, a potem znów wyprostowała ramiona i powiedziała stanowczym tonem - „Założę się, że Lexie Walker byłaby dobrym słuchaczem i wiem, że cię lubi. Widziałam was, jak jedliście razem lunch w barze i rozśmieszałeś ją. Każdy rozśmiesza Lexie. Jest śmieszką. Ale ty również. Powinieneś z nią porozmawiać. Ona by pomogła.”

I bez słowa odwróciła się i szybko ruszyła chodnikiem.

Wszystko w Chace Keatonie, skłaniało go do pójścia za nią.

Zaprosić ją na kolację. Aby ją poznać. Znaleźć odpowiedni czas, by posmakować jej ust. Aby znaleźć odpowiedni czas na smakowanie jej ciała. Poświęć czas na nauczenie jej, jak sprawiać mu przyjemność. Złożyć na nią swoje brzemię.

Wszystko, co Chace Keaton robił, widział i słyszał przez prawie dekadę, powstrzymywało go przed tym.

Odwrócił się więc w przeciwnym kierunku i podszedł do swojego pickupa.